Cześć! Fajnie, że tu jesteś.

Pewnie chcesz dowiedzieć się, czym jest Pudel. To bardzo proste. Pudel pojawił się, żeby chodzić, poznawać nowe przestrzenie i dawać głos. Gdyby mówić o nim przez zaprzeczenie: nie jest psem kanapowym, nie jest pudelkiem, nie nosi żadnego pomponika. Jest taki, jakim go widzisz: prosty, otwarty, zainteresowany otoczeniem; raczej życzliwy, chociaż pewnie potrafi ugryź lub oszczekać. Prowadzi go nos i chęć doświadczania tego, co nowe. No i szczególnie upodobał sobie teatralne fotele.

​

Przestrzeń, w której jesteś powstała, żeby zgromadzić to, co rozproszone: okruchy o obejrzanych przedstawieniach z jednej strony, ludzi zainteresowanych myśleniem i rozmową o teatrze z drugiej. Nie ma nic wspólnego z poprzednim blogiem, będącym po części archiwum iluś lat pracy w kilku redakcjach, a który wisi wciąż gdzieś w sieci. Jest dla tych, którzy chcą czegoś nowego, esencjonalnego. Jest zwrócony w przyszłość, obliczonym na rozwój kolejnych form tej rozmowy o teatrze – będzie rósł, jeśli tak zechcą jego odbiorcy, jeśli złapiemy flow.